oben links oben rechts
left border
e-Dziennik ˇ Plan lekcji ˇ SZUKAJ ˇ Strona Główna ˇ CKE ˇ MEN ˇ Informatyka ˇ Matematyka ˇ Zajęcia dodatkowe ˇ Egzamin zawodowy ˇ Rekrutacja 2017/2018 ˇ Ubezpieczenie ˇ KontaktPaździernik 24 2017 03:55:03
Nawigacja
HISTORIA SZKOŁY

ORGANY SZKOŁY

INTERNAT

BIBLIOTEKA

DOKUMENTACJA

FILMY O SZKOLE

MEDIA O NAS

PORTAL FILMOWY

GALERIA ZDJĘĆ

Z ŻYCIA SZKOŁY

SPORT W REJU

KONKURSY

OLIMPIJCZYCY REJA

STYPENDYŚCI REJA

ZŁOTE PIÓRA REJA

MATURA

DLA KANDYDATÓW

ZAMÓWIENIA PUB.

JUBILEUSZE

INFO O STRONIE

Konkursy dla gimnazjalistów

KONKURS MATEMATYCZNY

"KALEJDOSKOP W REJU"


KONKURS RECYTATORSKI

"MYŚLĄC OJCZYZNA"


KONKURS WIEDZY

O MONTE CASSINO


KONKURS BIOCHEMICZNY


KONKURS GEOGRAFICZNY

MAPA BEZ TAJEMNIC


KONKURS J.ANGIELSKIEGO

ENGLISH IS FUN

REJ NA FACEBOOK'u

PROJEKTY UNIJNE


• Jesteśmy wyjątkowi - jesteśmy zdolni!


• Jesteśmy wyjątkowi - jesteśmy zdolni! Drugie pokolenie


• Pracownie komputerowe


• Wiedza gwarancją sukcesu


• Młodzieżowe Uniwersytety Matematyczne


• Innowacyjne metody kształcenia w obrębie przedsiębiorczości


• e-Fizyka Multimedialne środowisko nauczania fizyki


• Business English - Młodzi przedsiębiorcy na start


Praktyki zagraniczne szansą rozwoju kompetencji zawodowych młodzieży (Erasmus+)


• Podniesienie kompetencji uczniów i uczennic z zakresu filozofii i logiki nieformalnej II

Początki szkoły

O historii naszego miasta

Powstanie obecnej dzielnicy fabrycznej Kraśnika miało swoje korzenie w koncepcji Centralnego Okręgu Przemysłowego (COP) obejmującego obszary dzisiejszych województw: lubelskiego, świętokrzyskiego i podkarpackiego. Budowę rozpoczęto w 1936r. z inicjatywy Eugeniusza Kwiatkowskiego, ówczesnego wicepremiera. O lokalizacji COP, mającego stanowić region przemysłu ciężkiego w centrum kraju, zadecydowały względy obronne (oddalenie przemysłu zbrojeniowego od granicy zachodniej) i demograficzno-społeczne (częściowa likwidacja bezrobocia, ocenionego na tych terenach ma 500tys. ludzi). W ramach realizacji czteroletniego planu inwestycyjnego podjęto na terenach COP budowę zakładów związanych z przemysłem zbrojeniowym, między innymi w Stalowej Woli, Dębicy, Mielcu, Niedomicach, Rzeszowie, Rożkowie i w Kraśniku.
Fabryka została zlokalizowana w pobliżu osady Dąbrowa - Bór, na obszarze całkowicie zalesionym, w odległości około 7 km od Kraśnika. Jej budowę rozpoczęto wiosną 1938r., a produkcja ruszyła już w lipcu 1939r. Jednocześnie w odległości 2 km na zachód od drogi Urzędów - Kraśnik powstawało osiedle mieszkaniowe. Do 1.09.1939r. wybudowano 45 domów murowanych, w tym 5 użyteczności publicznej: kasyno (obecnie Centrum Kultury i Promocji); hotel robotniczy (obecnie Szkoła Podstawowa nr 5); pralnia i łaźnia (obecnie część przychodni SP ZOZ); przychodnia zdrowia (obecnie część szpitala SP ZOZ) oraz zespół sklepów (nazwany po wojnie "smoluchem" od okopceń i zacieków). Osiedle mieszkaniowe miało swój wewnętrzny podział na trzy obszary i dzielnicę dyrektorską, tzw."dyrektorki", dzielnicę urzędniczą oraz dzielnicę robotniczą i mogło pomieścić około 2500 osób. Musiało więc powstać także plan budowy szkoły, jednak wszystkie projekty związane z rozwojem fabryki i miasta zburzyła II wojna światowa. Już na początku września 1939r. dyrekcja zakładu otrzymała rozkaz o ewakuacji wyposażenia oraz całego personelu do Krzemiecica. 15 września 1939r. Kraśnik został zajety przez wojska niemieckie. Ludność polską wysiedlano, a budynki osiedla zajęli żołnierze niemieccy i ich rodziny. W pobliżu hitlerowcy utworzyli obóz koncentracyjny będący oddziałem obozu na Majdanku (zginęło tu około 8 tysęcy więźniów, głównie pochodzenia żydowskiego). 28 lipca 1944r. do Kraśnika wkroczyły wojska sowieckie, które stacjonowały na osiedlu Dąbrowa - Bór do lipca 1945r. Z przekazów wynika, że od sierpnia 1945r. do 1 czerwca 1948 roku osiedle to stało się niemal zupełnie puste.
Nowy rozdział w historii miasta rozpoczął się z chwilą uruchomienia Kraśnickiej Fabryki Wyrobów Metalowych (KFWM) na mocy zarządzenia ówczesnego ministra przemysłu z 15 września 1948r. Od tej chwili postępował szybki rozwój zakładu, a towarzyszył mu wielki zamach w budownictwie. W latach pięćdziesiątych zespół lubelskich architektów pod kierunkiem Włodzimierza Donia - Dermałowicza opracował plan rozbudowy. Osiedla robotniczego, które otrzymało nazwę Kraśnik Fabryczny. W istniejący kompleks jednopiętrowych budynków z okresu COP wkomponowano budowle o cechach typowych dla obowiązującego wówczas stylu socrealistycznego. W tym okresie powstał między innymi gmach "Reja".
Ogółem oddano 36 obiektów użyteczności publicznej, w tym: sklepy, stołówki pracownicze, bary mleczne, szpital.
Kraśnik Fabryczny otrzymał prawa miejskie 1 stycznia 1954 roku i od tej chwili zaczęły działać jego władze - Miejska Rada Narodowa i jej kilkuosobowe Prezydium. Miasto było juz wówczas znaczącym ośrodkiem oświaty i kultury: utworzono Technikum Mechaniczne, rozpoczął działalność Zakładowy Dom Kultury, powstało Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Reja, rozwijał się amatorski ruch sportowy.
Z biegiem lat zwiększał się teren Kraśnika Fabrycznego, wzrastało też liczba ludności, a głównym wynikiem rozwoju miasta była Fabryka Łożysk Tocznych, co przejawiało się nie tylko w znaczącej pomocy dla budownictwa, ale też we wspomaganiu finansowym szkół, przedszkoli, żłobków, a także w sponsorowaniu kultury i sportu. Dynamicznie rozwijający się ośrodek miejski miał więc wybitnie przemysłowy charakter.
W pierwszej połowie 1975 roku władze państwowe przygotowały projekt dwustopniowej administracji kraju (podział na województwa i gminy), zlikwidowano powiaty. 1 czerwca 1975 roku przestał istnieć powiat kraśnicki,a 1 października 1975 roku Kraśnik Fabryczny i Kraśnik Lubelski zostały połączone w jedno miasto. Odtąd Kraśnik Fabryczny stanowi dzielnicę fabryczną miasta Kraśnika - jednego z większych osiedli miejskich Lubelszczyzny, liczącego około 38 tysięcy mieszkańców.

Takie były początki

Początki naszej szkoły wiążą się z rozwojem Kraśnika Fabrycznego. Do pracy w Kraśnickiej Fabryce Wyrobów Metalowych przyjeżdżali robotnicy z całego kraju, przeważnie młodzi, często z dziećmi w wieku szkolnym, dlatego w odpowiedzi na społeczne zapotrzebowanie rozpoczęto w 1953 roku budowę szkoły przy ulicy Bolesława Bieruta (obecnie gen. Władysława Sikorskiego). 28 czerwca 1954 roku Wojewódzka Rada Narodowa podziela uchwałę, na mocy której zapadła decyzja o przemienieniu z Urzędowa Państwowej Szkoły Ogólnokształcącej stopnia Licealnego do Kraśnika Fabrycznego.
 

Organizację nowej placówki zajął się Stanisław Stachura, on też został pierwszym dyrektorem Szkoły Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącego, tzw. „jedenastolatki”, utworzonej z wydzielonych klas Szkoły Podstawowej nr 1 (obecnie SP nr 5) i liceum z Urzędowa. Szkoła „ruszyła” 1 września 1954r. W pierwszym roku nauki liczyła 12 oddziałów – 7 w szkole podstawowej i 5 w liceum, które miało wówczas 167 uczniów: kl. VIII – 55, kl. IX – 46, kl. X – 36, kl. XI – 32.
Kadrę nauczycielską tworzyło 15 osób: dyrektor Stanisław Stachura uczył chemii, wicedyrektor Jan Gryszeta – matematyki, Teodozja Kiemczenko, Krystyna Janczarek, Barbara Kruszyńska, Helena Przybylska – języka polskiego, Maria Szubstarska – języka francuskiego, Tadeusz Kuśmiderski – języka rosyjskiego i geografii, Stanisława Szymańska – historii, Jan Szczepaniak – historii i przysposobienia obronnego, Tadeusz Pernak – biologii, Jan Mateja – matematyki, Teresa Furdal i Roman Kruszyński – wychowania fizycznego, Marian Przybylski – wychowania muzycznego, plastycznego i technicznego.
Jak wspomina Marian Przybylski, nowy zespół nauczycieli bardzo szybko zintegrował się, tworząc owocnie współpracujące grono pedagogiczne. Wśród uczniów natomiast dały się zauważyć konflikty między tymi, którzy przybyli z Urzędowa, a tymi którzy zamieszkiwali osiedle, jednak z czasem uległo to złagodzeniu. Jego zdaniem, nowa placówka w porównaniu ze szkołą w Urzędowie miała znakomite warunki lokalowe, była nieźle wyposażona w pomoce dydaktyczne, np. pracownia chemiczna miała potrzebne odczynniki (w poprzedniej szkole nauczyciel chemii – Stanisław Stachura – sam je wykonał). Nauczyciele otrzymali mieszkania, uczniowie byli dowożeni do szkoły – można więc uznać, że władze i społeczność lokalna uczyniły wszystko, aby start „jedenastolatki” w Kraśniku Fabrycznym był udany.
W roku szkolnym 1954/55 do klasy maturalnej uczęszczało 32 uczniów, a egzamin dojrzałości zdało 28.
1 grudnia 1955 roku, a więc w drugim roku istnienia szkoły dyrektorem został Mieczysław Zalewski, Który został przeniesiony do Kraśnika z Chodla. Jego zadaniem pierwsze lata pracy w liceum nie były łatwe głównie ze względu na braki kadrowe. Grono pedagogiczne poszerzyli w tym czasie nauczyciele, którzy przybyli z Chodla: Katarzyna Denisuk, Alicja Ząbroń, Irena Wojtanowska i Eljasz Choroszy. Dzięki staraniom dyrektora Zalewskiego otrzymali oni tymczasowe mieszkania, choć warunki lokalowe były wówczas niezwykle trudne.
W trzecim roku istnienia, 7 XII 1956 roku, na wniosek dyrekcji, Zakładowej Organizacji Związkowej, Komitetu Rodzicielskiego i Samorządu Szkolnego, Ministerstwo Oświaty nadało szkole imię Mikołaja Reja, a w styczniu 1957 roku Komitet Rodzicielski ufundował sztandar.


Rej
ECC


 




PODRĘCZNIKI

na rok 2017/2018


Film promujący

 


Brązowa Tarcza dla Reja




 


WSPÓŁPRACA Z UCZELNIAMI

 

 

Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło

Zapamiętaj mnie



Zapomniane hasło?
right border
unten links unten rechts


20207596 Unikalnych wizyt

Copyright * 2017 by TG Rey and php-fusion